Wat wil jij later worden?

Gepubliceerd op 10 april 2019 11:50

Hoe vaak in je leven krijg je de vraag: wat wil jij later worden? Ik denk dat je tussen je 4e en je 18e jaar met grote regelmaat deze vraag krijgt. Van je ouders, van je leerkracht, je vriendin. En misschien nog wel vaker van jezelf. Want ja, wat wil je eigenlijk worden?

Ik heb mezelf vaak die vraag gesteld en heel lang heb ik het antwoord niet geweten. Als jong meisje wilde ik schrijver worden, of tekenaar, of actrice. Maar kon dat eigenlijk wel? En was dat wel voor mij weggelegd, onzeker en voorzichtig als ik was?

Eenmaal op de middelbare school was ik vooral goed in de talen. Wiskunde en alle andere exacte vakken pasten niet bij me. Ik was er niet goed in en had er ook geen interesse in. Maar wat wilde ik dan doen met mijn talenknobbel? Ik had geen flauw idee.


schrijven, blog, woordenwensjes

De vraag bleef onbeantwoord

Dat maakte dat ik, nadat ik mijn havo-diploma haalde, besloot om ook nog voor een vwo-diploma te gaan. Zo werd de middelbare schooltijd met twee jaar verlengd en had ik nog even om de zo vaak gestelde vraag niet te beantwoorden. Want ik wist nog altijd niet wat ik wilde worden.

Er was ook niet echt iets dat voor de hand lag. Mijn zus ging de verzekeringenkant op, net als mijn vader. Mijn zusje wilde kapster worden, net als mijn moeder. En wat bleef er dan voor mij over? Ik had nog steeds geen flauw idee.

Ik bezocht beurzen waar alle opleidingen vertegenwoordigt waren, deed beroepskeuzetesten en sprak er veel over met mijn ouders. Maar niets leek mij te leiden tot de juiste keuze. Dus besloot ik uiteindelijk te gaan voor wat voor mij voelde als een veilige keuze. Ik ging de opleiding SPH doen. Sociaal Pedagogische Hulpverlening. En vooral vanuit de veronderstelling dat ik daarmee nog alle kanten op zou kunnen.

Niet op mijn plek

Ik maakte de opleiding in iets meer dan vier jaar af en belandde door een stage op mijn eerste en lange tijd enige werkplek: een ggz-kliniek waar gezinnen worden opgenomen. Ik was ineens een groepsleider geworden in een chaotische setting waarvan ik al snel voelde dat ik daar niet op mijn plek was. Een plek die heftige indrukken achterlaat. En waar ik voor mijn gevoel nooit zou kunnen voldoen aan dat wat er van me gevraagd werd.

Maar het gaf me een vast inkomen en dat hadden we nodig, want in die tijd trouwde ik met Martin en kregen we samen drie kinderen. Maar al die tijd had ik veel last van het werk en het gevoel dat ik er niet op mijn plek was.

Belangrijk keerpunt in mijn leven

En toen kwam ik een paar jaar geleden voor de meest heftige keuze van mijn leven tot dan toe te staan. Een keuze die mijn leven compleet zou gaan veranderen. Ik bleek een gen-mutatie te hebben waardoor ik een heel groot risico had om borstkanker (en eierstokkanker) te krijgen. Hiermee kon ik twee dingen doen: jaarlijks of halfjaarlijks borstonderzoek om op tijd te kunnen opsporen, of kiezen voor een borstamputatie.

 

Ik koos voor het laatste.

 

Deze keuze bracht alles in beweging. Door het moederschap was mijn intuïtie al sterker ontwikkeld en dit zette alles nogmaals op scherp. Ik voelde dat ik dit moest doen en daarmee vielen er allerlei dingen op hun plek. Ik sprak op dat moment met mezelf af dat het leven te kort is om te blijven doen waarvan je niet gelukkig wordt en dus zou ik gaan doen waarvan ik wel gelukkig word.

Schrijven

Mijn liefde voor taal, die ik altijd had gehad, werd weer aangewakkerd en ik begon over het gehele proces van de gen-mutatie en de operatie te schrijven. Dit voelde zo goed! Ik schreef wekelijks een blog om iedereen om mij heen op de hoogte te houden van hoe het liep. Daarin was ik heel open en kwetsbaar en liet ik zien wie ik echt was.


woordenwensjes, helder, droom, blog, schrijven

Dit is wat ik moet doen!

En die kwetsbaarheid bracht mij bij mijn eerste gedichtje. Het vloeide zo uit mijn pen en ik wist dat ik daar meer van zou gaan doen. Het lukte me om mijn gevoelens op die manier een plek te geven en anderen te betrekken bij hoe het met mij ging. En niet veel later probeerde ik ook de gevoelens van een ander om te zetten in een gedichtje. Ik zag dat dat kon raken, kon ontroeren, maar ook kon troosten en opbeuren. Dit is wat ik wil doen! Moet doen!

Inmiddels weet ik wat ik later wil worden. Of eigenlijk wat ik nu al ben. Een ondernemer die van gevoeligheid een kracht maakt. En uiteindelijk dus toch een schrijver, zoals de kleuter in mij altijd al wist.

 

Weet jij al wat je later wilt worden?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.